Carnaval in Schalkwijk

Houten is altijd een grensplaats geweest. Vroeger lag deze grens aan de noordkant met de wereldberoemde Limes (de Romeinse noordgrens), later aan de westkant in de vorm van de Hollandse Waterlinie en tegenwoordig is de grens aan de zuidkant van Houten te vinden.

Deze messcherpe zuidelijke scheiding waarbij Schalkwijk aan de ene kant ligt en Houten aan de andere kant is niet met fysieke middelen te overbruggen. Nee, het is een eeuwenoude cultuurgrens; de carnavalsgrens. De grens loopt volgens mijn inzicht vanaf de Lek bij Tull en ’t Waal richting de Schalkwijksebrug, daarna ten westen van de Tiendweg maar weer ten oosten van de Rondweg naar het niemandslandgebied ten noorden van ’t Goy.

Ten zuiden van deze grens weet iedereen precies wanneer het carnaval is. Er wordt naartoe geleefd en naar de optocht gekeken. Allerlei binnenevenementen met daarbij het beroemde “kantelen” als hoofdactiviteit worden uitgevoerd. Kantelen is op een barkruk zitten en dan met je pols een glas bier draaien, op een dusdanige manier dat de inhoud in het keelgat verdwijnt.

Enkele kilometers ten noorden van deze grens merk je vrijwel niets van dit gebeuren en gaat het jachtige leven gewoon verder. Alleen een foto van een paar mannen met lange veren op hun hoofddeksel in het Houtens Nieuws of het Trefpunt, attendeert je op het evenement aan de andere kant van het kanaal.

Kennissen van mij weten dat ik (geboren en getogen Noord-Hollander) ooit een tijdje op de Tiendweg heb gewoond. En u voelt hem al. Toen ik op een rustige zondagochtend werd geconfronteerd met de carnavalsoptocht van de lokale bevolking, stond ik op het punt mijn broer te bellen voor een reddingsoperatie. Medekamerbewoners uit de regio Druten en Breda wisten me te kalmeren en sleurden me in het carnavalsleven van ’t Goy. Ik ben nog nooit zo dronken geweest als in die tijd.

Eerlijk gezegd ben ik wel nieuwsgierig hoe het in Schalkwijk eraan toe gaat. En omdat steeds meer mensen me in Schalkwijk gaan herkennen (Bedankt Jan v. S.), lijkt carnaval een mooi moment om eens undercover in uw dorp rond te lopen.

Mocht u verhalen hebben gehoord over een onbekende man met lange regenjas, scheefzittende snor en hoed, die straalbezopen door het dorp fietste, dan bied ik op voorhand mijn verontschuldigingen aan. Zo gezellig is het namelijk niet aan deze kant van de grens.

Gepubliceerd in Schalkwijks Journaal, lente 2009