De beste tegelzetter van de wereld

De voetbalwedstrijd Ajax-AZ is nog gaande als ik in Amsterdam-West op een sombere middag het café binnenstap. Binnen is de wedstrijd op een groot scherm te volgen en verschillende cafégasten geven commentaar op het spel.

Ik nestel me in een hoek van de ruimte aan de bar en volg de opmerkingen van afstand. De spelers die keer op keer op de lat schieten, maar ook de Ajax-supporters die in beeld komen krijgen ferm commentaar.

“Grappig he, al die opmerkingen”, zeg ik tegen mijn bejaarde buurman aan de bar. “Ja dat zijn echte Amsterdammers”, zegt de man die volgens een opgeschroefd naamplaatje aan de bar Cor blijkt te heten en er kennelijk vaker zit..

Bent u ook Amsterdammer vraag ik terug? Cor antwoordt dat hij geboren is in Aalsmeer, maar al 40 jaar in Amsterdam woont en zich echte Amsterdammer voelt. “Kijk”, zegt de grijsaard. “Je hebt Amsterdammers en mensen die doen of ze Amsterdammer zijn. Zelfs geboren Amsterdammers zijn niet automatisch echte Amsterdammers.”

Houd je kleintjes droog!

“Zucht”, denk ik. Ga je na een week hard werken voor je ontspanning een biertje pakken en dan krijg je zo’n antwoord. Maar goed, mijn interesse is gewekt, omdat ik een vergelijking zie met artikel van een tijdje terug in het Schalkwijks Journaal over de ‘echte Schalkwijker’. Om de felbegeerde status van ‘echte Schalkwijker’ te worden, moet je ook aan een aantal criteria voldoen. Dus was ik eigenlijk wel benieuwd wat dan een ‘niet echte Amsterdammer die in Amsterdam is geboren’ precies is.

Nou zegt de oude baas: “echte Amsterdammers zijn zichzelf. Maar diegene die spelen dat ze Amsterdammer zijn, die bluffen vooral. Daar prik je doorheen.”

“Maar wat maakt het nou uit of je een echte Amsterdammer bent of een echte Arnhemmer of een echte Rotterdammer”, vraag ik nog. Ik zit echt met die vraag, want niemand heeft mij ooit kunnen vertellen wat nou zo boeiend is om een ‘echte Schalkwijker’ te zijn.

Maar ik krijg geen antwoord meer. Cor is bezig zijn vijfde borrel te regelen en begint met een ander aan de bar over de ‘echte Jordanees’. Want kennelijk is een Jordanees, meer echte Amsterdammer dan een Amsterdammer uit een andere wijk. Een soort ‘super echte Amsterdammer’ dus. Terwijl ik half luister naar het gesprek, vraag ik me af of er ook meer ‘super echte Schalkwijkers’ zouden zijn, die meer zijn dan de gewone ‘echte Schalkwijker’.

Vier borrels verder hoor ik van Cor dat ik ook bluf. Ik had iets gezegd over 180 km/uur over de snelweg. Dat was helemaal geen bluf, want iedereen test zijn auto wel eens uit, maar kennelijk ben ik gezakt voor het etiket ‘Echte Amsterdammer’. En dat terwijl ik ook al niet in aanmerking kom voor de stempel ‘Echte Schalkwijker’. Het leven is keihard.

Toch is Cor niet de beroerdste en geeft een biertje weg. Want zo zijn ‘echte Amsterdammers.’ Eerlijk, gul, vol met humor en zonder bluf. Zo is Cor ook. Ook al was hij volgens eigen zeggen de ‘beste tegelzetter van de wereld’.

Gepubliceerd in Schalkwijks Journaal, zomer 2009