De Schalkwijkse bus

De bus heeft hier niets te zoeken. Zodra een Schalkwijker iemand bij een bushalte ziet staan, dan stopt hij en geeft hij een lift. Het waren de woorden van een stoere Schalkwijker vorig jaar op een verjaardag.

“Ja ja, mooie praat”, dacht ik nog. ,,Maar Schalkwijk ligt aan het eind van de wereld en je kunt  maar één kant uit.” Ik gaf nog wat tegengas, maar besefte dat dit weer weinig zin had. De populaire praatjesmaker had alle lachers en meepraters op de hand en speelde een thuiswedstrijd. Breed schaterend en met luidde stem wist hij de anderen te overbluffen. Ik hield mijn gedachtes verder voor me. Incidenteel zal er wel iemand een lift hebben gegeven, maar als niemand met de bus zou gaan, dan was deze allang opgeheven. Zo werkt dat eenmaal.

Maar op 3 mei rolde ik van verbazing van mijn stoel toen ik in het Algemeen Dagblad las: “Houtense dorpen zorgen voor eigen openbaar vervoer.” Verbazing, want kennelijk waren de Schalkwijkers niet meer zo attent om een lift te geven en was er toch wel behoefte aan een bus. Doorlezend constateerde ik dat o.a. de Belangengroep Schalkwijk achter deze snode plannen zat. Deze zichzelf benoemde groep volksvertegenwoordigers beperkt zich niet uitsluitend tot nadenken, maar gaat kennelijk ook tot operationele activiteiten over.

Ik moet u eerlijk zeggen. Ik ben niet naar de bijeenkomst geweest van het project “busje komt zo” en misschien als u dit leest (het Schalkwijks Journaal heeft nogal een doorlooptijd) is het plan al in de Wetering gegooid. Maar de gedachtes om alles maar zelf te doen staan me niet echt aan.

Want waar is het einde dan? Een eigen kabelnet, omdat de Casema de boerderijen links laat liggen? Een eigen ordedienst, omdat één wijkagent onvoldoende is? Misschien leeft er wel de gedachte voor een eigen gemeentehuis, een eigen geldsoort, een eigen tijdzone of misschien wordt stiekem gedacht een eigen ministaatje dat onafhankelijk is van de rest van Nederland. In dat geval meld ik me graag aan als ambassadeur van dit ministaatje. Ik blijf in Houten-Zuid wonen, waar bus en tram (is altijd in storing) ook niets is en zie de Schalkwijkse Escudo’s wel op mijn rekening verschijnen.

Gepubliceerd in Schalkwijks Journaal, zomer 2007