Gesprek met Co

Maandagavond half 8. Ik pak de telefoon om een vriendin in Den Haag te bellen. Dat doe ik altijd op maandagavond. Maar nog voordat ik het nummer kan indrukken gaat deze over.

“Ja, met Co Baas ”
O nee toch, denk ik.

“Je bent gezien vandaag in Schalkwijk”
Bah. Altijd als ik in Schalkwijk kom ziet Co me. Wandelend gewoon of undercover, alleen of met mijn vrouw, fietsend, met de auto, altijd ziet deze platneus mij. Vandaag was ik onder werktijd op het verkiezingsbord aan het plakken, dus hoe weet hij dat nou?

“Ik heb netjes gedag gezegd tegen Marjolijn Kool die ik tegenkwam”, verdedig ik me. “Heb je haar gesproken?” Maar uiteraard ontkent Co. Zijn vrouw Sylvia had me van grote afstand gezien en Co had daarop bedacht dat dit aanleiding was me te vragen of ik wat voor Schalkwijks Journaal wilde schrijven.

Schrijven doe ik wel. Maar doorgaans zijn dat nieuwsberichten voor allerlei media of commerciële teksten voor mijn werk. Maar zomaar een column, dat laat ik liever aan een ander over. Ik lees zelf nooit columns en ze gaan vaak nergens over. Vaak wil de schrijver zijn gal spugen en zegt dat meer over de wereld waar de schrijver in leeft, dan over het onderwerp. “Co ik ben nu bezig met de Tweede Kamerverkiezingen en daarna praten we verder”, antwoord ik.

Maar Co is niet voor één gat te vangen: “We maken je adres niet bekend”.

“Kijk Co dat helpt me te overtuigen, vriend.”

Twee dagen later als ik ergens bij Mijdrecht verkiezingsposters aan het afleveren ben, is Co onverwacht afgereisd naar Houten. De appelkleurige groene boekjes (Schalkwijks Journaal) die hij heeft meegenomen moet ik maar bestuderen is de boodschap.

Maar dan, als ik het herfstnummer opensla….. Het Schalkwijks Journaal heeft al een columnist!!!! En wat voor een. De voorzitter schrijft onder het valse kopje “Van de Voorzitter” columns die de media en politiek beroeren… Vanwaar deze behoefte aan een nieuwe columnist? Wie kan er überhaupt tegen Ben op… Gaat de voorzitter verhuizen naar beter? Of neemt Co me nu helemaal in de maling?

Daarna wordt mijn verbazing groter. De voorzitter schrijft helemaal niet over Schalkwijk. Hij schrijft columns over Houten-Zuid. Maar eeeh daar woon ik. En ik lees dat de voorzitter met tranen in de ogen door mijn woonomgeving wandelt, omdat de omgeving is veranderd. Dat het niet meer is zoals vroeger en dat hij teleurgesteld is. Wat heeft een mens daar te zoeken schrijft hij.

Help!! Beperkte blik, alarm

Beste Ben…
Je kunt best wel een beetje bedroefd zijn dat er hier en daar wat is omgeploegd. Maar zie ook het geluk van alle mensen die er wonen. Die ergens in Utrecht in een krot met te weinig ruimte opgeborgen zaten. Soms zelfs op een éénpersoonskamer met een baby. Die mensen zijn blij dat ze een huis hebben in een veilige omgeving waar hun kinderen buiten kunnen spelen zonder last te hebben van verkeer of fout volk. Of mensen die nu hun droomhuis konden kopen en daardoor ruimte maakten voor anderen elders.

En dan de impuls die al deze verhuisbewegingen hebben gegeven aan de lokale economie? En dan de winsten die de landeigenaren  hebben gemaakt. Ik heb hier cijfers van het Kadaster over de grondtransacties in Houten-Zuid. Wordt door de gemeente nog geheim gehouden, maar ik wil je daar wel eens over bijpraten. Daar hoef je toch niet om te huilen?

Voorstel Ben. Als jij nu de columns schrijft over Schalkwijk en ik over Houten-Zuid dan is dit toch mijn eerste en laatste column?

Gepubliceerd in Schalkwijks Journaal, Winter 2006